Asset Publisher Asset Publisher

Grzyby

Kogo mogę się poradzić w sprawie zebranych w lesie grzybów, czy grzyby w lesie można zbierać bez ograniczeń, czy znalezione grzyby należy wykręcać, czy wycinać - odpowiedzi na te i inne pytania.

Kogo mogę się poradzić w sprawie zebranych w lesie grzybów?

Podstawową zasadą jest zbieranie tylko i wyłącznie owocników grzybów, które dobrze znamy. Nie należy zbierać osobników zbyt młodych, bo to utrudnia określenie gatunku oraz zbyt starych, które z kolei mogą być toksyczne. Jeżeli nie jesteśmy pewni, czy  znaleziony  grzyb jest przydatny do spożycia, to lepiej pozostawić go w lesie.

Aby nauczyć się prawidłowego zbierania grzybów i rozpoznawania gatunków warto uczestniczyć w organizowanych przez nadleśnictwa grzybobraniach. Informacje o nich znajdziecie na stronie www.lasy.gov.pl oraz stronach jednostek. Warto szukać porady w punktach skupu i u grzyboznawców - nadleśnictwa nie zajmują się ocenianiem grzybów. Bezpłatnych porad na temat zebranych w lesie grzybów udzielają wszystkie terenowe stacje sanitarno-epidemiologiczne, które znajdują się w każdym powiatowym mieście. Prowadzą one także rejestry grzyboznawców, którzy udzielają porad.

W przypadku wystąpienia po spożyciu grzybów nudności, bólów brzucha, biegunki, czy podwyższonej temperatury należy wywołać wymioty i jak najszybciej zgłosić się do lekarza. Wezwany w porę może uratować życie. Nie należy lekceważyć takich objawów. Trzeba też pamiętać, że przy zatruciach muchomorem sromotnikowym występuje faza pozornej poprawy, później stan chorego gwałtownie się pogarsza.

Czy grzyby w lesie można zbierać bez ograniczeń?

Grzyby w polskich lasach można zbierać bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów i w zasadzie bez ograniczeń, ale są pewne wyjątki. Nie wolno ich zbierać w niektórych częściach lasu, gdzie jest stały zakaz wstępu:  na uprawach do 4m wysokości, w drzewostanach nasiennych i powierzchniach doświadczalnych, w ostojach zwierzyny. Nie wolno ich także zbierać na obszarach chronionych: w rezerwatach i parkach narodowych. Rygorystycznie należy przestrzegać zakazu wstępu na tereny wojskowe.

Należy oszczędzać duże, stare owocniki grzybów, gdyż nie są atrakcyjne kulinarnie, a  mają duże znaczenie dla rozwoju grzybów. Jeśli wiemy, że jakiś grzyb jest rzadki i ginący to także oszczędźmy go, nawet jeśli jest jadalny. Niezależnie od miejsca występowania część gatunków grzybów podlega całkowitej ochronie gatunkowej – poznaj dokładnie listę tych grzybów zanim wybierzesz się do lasu.

Czy znalezione grzyby należy wykręcać, czy wycinać?

To pytanie jest zadawane od niepamiętnych czasów. Powstało zapewne tuż po słynnym dylemacie dotyczącym jaja i kury. Skoro jest tyle gatunków rozmaitych grzybów to spokojnie możemy stosować oba sposoby. Każdy jest dobry, ale  stosowany z rozsądkiem. Większe owocniki grzybów lepiej jest wyciąć, ze względów praktycznych, bo zaoszczędzamy sobie pracy przy czyszczeniu grzybów. Naturalnie nie w połowie trzonu, jak to nieraz widać przy zbiorze podgrzybków w celach zarobkowych. Możemy delikatnie podważyć także owocnik grzyba koniuszkiem noża. Wycinamy jak najniżej, odgarniając dokładnie ściółkę i uważając, aby nie uszkodzić grzybni. Potem starannie przykrywamy to miejsce, aby grzybnia nie wysychała. Resztka trzonu grzyba szybko zgnije lub zjedzą ją ślimaki.

Grzyby blaszkowe, takie jak kurka, zielonka czy rydz lepiej jest wykręcać. Należy je wyjąć z podłoża tak, aby nie uszkodzić trzonu i także dokładnie zakryć grzybnię ściółką. Tak wyjęty owocnik łatwiej rozpoznać co do gatunku, a jest to bardzo istotne, aby wyeliminować pomylenie zielonki, gołąbka czy pieczarki z  muchomorem zielonkawym. Rozpoznaje się go m.in. po pochwie u podstawy trzonu, stąd nie można takich grzybów wycinać. Pamiętajmy, że jeden średni owocnik to dawka śmiertelna dla człowieka.

Jak zbierać i przechowywać grzyby zanim trafią do kuchni?

Pierwsza zasadą jest zbieranie tylko znanych nam grzybów. Unikniemy wtedy zatrucia na pozór apetycznie wyglądającymi, ale groźnymi dla naszego zdrowia owocnikami. Zbieramy tylko owocniki zdrowe, nieuszkodzone i młode, ale nie zbyt młode, bo wtedy trudno rozpoznać gatunek grzyba. Pozostawiamy w nienaruszonym stanie grzyby niejadalne, nieznane nam oraz osobniki stare, które pozostawiamy jako „nasienniki". Najczęściej i tak  są robaczywe. Czy wiecie dlaczego grzyby są robaczywe? Te „robaki", które dziurawią nasze grzyby, szczególnie z letnich zbiorów, to larwy (czerwie) muchówek. Właśnie w grzybach przechodzą część swojego rozwoju.

Warto także pamiętać, że owocniki grzybów to żyjące organizmy, które nawet po zerwaniu nadal rozwijają się i oddychają wydzielając dwutlenek węgla i wodę. Dlatego bardzo ważne jest prawidłowe przechowywanie owoców grzybobrania. Najlepsze są szerokie, wiklinowe koszyki, a nie plastikowe wiadra, torby czy woreczki. Nawet najpiękniejsze owocniki szlachetnych gatunków grzybów mogą być przyczyną zatrucia, gdy przechowywane będą w foliowej torebce i ulegną zaparzeniu. Często wybieramy się na grzybobranie daleko od domu. W trakcie szybko postępujących procesów gnilnych wywołanych złym przechowywaniem grzybów wydzielają się toksyny, szkodliwe dla naszego zdrowia. Dlatego nawet powszechnie znane kurki czy podgrzybki mogą nam zaszkodzić, gdy je źle przechowamy.


Asset Publisher Asset Publisher

Zurück

Rezerwaty Przyrody

Rezerwaty Przyrody

Rezerwat Jata

Serce łukowskich lasów, Rezerwat Jata, to miejsce gdzie szum borów jodłowych wywoła chwilę zadumy w twych myślach. Znajdujące się przy ścieżce turystycznej pomniki natychmiast przeniosą Cię w odległe czasy i zapoczątkują chęć poznania kolejnych tajemnic Powstania Styczniowego oraz II Wojny Światowej, jakie skrywa przed Tobą  Jata.  Dlatego przemierzając ścieżkę edukacyjną- pieszo bądź rowerem, nie zapomnij o lornetce lub aparacie fotograficznym. Jata odkryje przed Tobą swoje bogactwo. Podziwiając majestatyczne jodły bądź uważny, a spotkasz ciekawe gatunki  zwierząt i roślin- często chronionych.  Potrzebę ochrony tego cennego miejsca zauważono ponad 80 lat temu, co sprawiło, że Jata to jeden z najstarszych rezerwatów w Polsce. Nie zdziw się, gdy stracisz tam poczucie czasu- zdarza się to ludziom od zamierzchłych czasów. Ze względu na to przygotowaliśmy miejsca biwakowe, które pozwolą Ci na chwilę odpoczynku. Zapamiętaj jednak- tajemnice Jaty sprawią, że będziesz tam wciąż wracał…

Rezerwat pod względem prawnym został utworzony 21.03.1933 roku z inicjatywy prof. W. Szafera - wybitnego polskiego przyrodnika. W dniu 4.08.1952 roku dokonano jego restytucji (przywrócenia). Rezerwat zyskał wtedy jednocześnie statut ścisłego. Wreszcie 7.05.1984 roku powiększono rezerwat o 780 ha (rezerwat częściowy) tworząc istniejącą do dziś formę ochrony przyrody o łącznej pow. 1117 ha (z czego 337 ha to rezerwat ścisły).

Na terenie rezerwatu miały miejsce wydarzenia historyczne z czasów Powstania Listopadowego, Powstania Styczniowego (ks. Stanisław Brzóska) oraz II Wojny Światowej (obóz partyzancki).

REZERWAT TOPÓR

Rezerwat „Topór"został utworzony w 1933 roku. Ponowne uznanie go za rezerwat nastąpiło w 1959 roku- podobnie jak w przypadku rezerwatu „Jata". Ochrona stanowisk naturalnego występowania jodły w jej północno-wschodniej granicy zasięgu jest najważniejszym powodem, dla którego tereny leśnictwa Jagodne objęto ochroną częściową. Obszar rezerwatu stanowi 58,20 ha lasów. W rezerwacie występuje wiele roślin chronionych, są to m.in. widłak goździsty, widłak jałowcowaty, widłak wroniec, wawrzynek wilczełyko, kruszczyk błotny.

Charakterystyczną cechą tego miejsca jest występowanie jodły we wszystkich zbiorowiskach roślinnych rezerwatu. Podczas II Wojny Światowej starodrzew jodłowy w rezerwacie „Topór" uległ poważnym zniszczeniom. Nie oszczędził go również huragan w 1951 roku. Z tego powodu dorodny drzewostan jodłowy zachował się tylko w południowej części rezerwatu.

Rezerwat Kra Jurajska

Powołany został w roku 1980 jako rezerwat częściowy. Obejmuje obszar 8 ha gruntów prywatnych, znajdujących się obok Kolonii Gołaszyn (na północny-zachód od Łukowa).

Rezerwat chroni bogate złoża amonitów, unikalne w skali światowej. Amonity to grupa głowonogów żyjących w okresie od dewonu po kredę. Były to zwierzęta przebywające w wodzie. Żywiły się planktonem. Osiągały różne rozmiary- do kilku milimetrów do nawet kilku metrów średnicy. Wyginęły wraz z dinozaurami- pod koniec okresu kredy.

REZERWAT KULAK

Rezerwat powołany został w 1984 roku. Swą powierzchnią obejmuje aż 47,16 ha, znajdujacą sie na terenie Nadleśnictwa Siedlce,z czego tylko 3,47 ha na obszarze Nadleśnictwa Łuków. W rezerwacie znajduja się dwa stawy położone przy niewielkim cieku wodnym oraz sąsiadujące z nim siedliska podmokłe, których roślinność stanowi główny przedmiot ochrony w rezerwacie.

Na terenie Nadleśnictwa rezerwat obejmuje niewielki fragment siedlisk olsowych w sąsiedztwie cieku wodnego, co stanowi niewielką podłużną działkę wzbogacającą przyrodniczo leśnictwo Stoczek.